Op-Ed: The US Navy CAN Fix the Fleet with Distributed Manufacturing

ABD Donanması programlarının eleştirmeni olmak kolaydır. Bürokratik sürtüşme, birikmiş tersaneler ve işgücü darboğazları, şüpheciliği varsayılan konum haline getirdi. Ancak modern ABD Donanmasının Kurucu Babası Teddy Roosevelt'in dediği gibi: Önemli olan eleştirmen değil, aslında arenada olan adamdır. Yazan: George Whittier, Fairbanks Morse Defense CEO'su Şüphecilerin aksine filonun karşılaştığı zorluklar aşılamaz değil. Amerika deniz gücünü yeniden inşa edebilir. Ancak bu, yalnızca politika düzeyinde değil, aynı zamanda gemi tasarlama, inşa etme ve satın alma yöntemlerimizde de pratik bir değişim gerektirecek. Modüler montajlar, dağıtılmış üretim ve gemi sınıfları arasındaki parçaların ortak kullanımı, endüstrinin filoyu hız ve ölçekte sabitlemek için nasıl uyum sağlayabileceğinin kritik, birbirine bağlı unsurlarıdır. Donanmanın 2026 Gemi İnşa Planı, değişim ihtiyacının farkına varılmasında önemli bir adım atıyor. Dağıtılmış gemi inşasının bugün %10'dan uzun vadede %50'ye çıkmasını talep ediyor. Bu çağrı, ABD tersanelerinde çok yıllı, milyarlarca dolarlık birikmiş işlerin ve iş gücü sıkıntısının önemli limanlarda üretim ve bakımı olumsuz etkilediği bir dönemde geldi. Dağıtılmış üretim, birikmiş tersanelere daha fazla iş itmek yerine, coğrafi olarak çeşitliliğe sahip bir tedarikçi tabanına yöneliyor. Tersanede son montaj için komple aksamların teslimi konusunda yerli ve müttefik orijinal ekipman üreticilerine (OEM'ler) ve tedarikçilere güvenmektedir. Yerli kaynak kullanımına ilişkin meşru endişelerin aksine, dağıtılmış bir yaklaşım ulusal egemenlikle çelişmez. Küresel donanmalardan gördüğümüz talebi karşılamak için bölgesel yetenek ve üretim kaynaklarına yönelik daha geniş bir yerelleştirilmiş üretim eğilimini güçlendiriyor. Coğrafi Bir Çözüm Yüzey gemilerini ve denizaltı filolarını rahatsız eden gecikmelerin çoğu, kapasitesi kısıtlı tersanelere aşırı güvenmekten kaynaklanıyor. Üretimi birkaç kuru havuz etrafında merkezileştirmek yerine endüstri, mevcut tedarikçi tabanını genişletmek ve güçlendirmek için limanların ötesine bakmalıdır. Şu anda, denizcilik sanayi kapasitesinin büyük bir kısmı kronik olarak yetersiz kullanılıyor. Amfibi Savaş Gemisi Sanayi Üssü Koalisyonu (AWIBC) şirketlere yönelik yıllık araştırmasında, tedarikçilerin yalnızca %8'inin tam kapasiteyle çalıştığını tespit etti. Sektör genelinde ABD'li tedarikçilerin %90'a yakını, harekete geçirilmeye hazır fazla kapasite bildiriyor. Fairbanks Morse Defense'in Peterborough, Ontario'daki deniz elleçleme tesisi. Tesis, Temmuz 2026'da FMD'nin resmi Kanada merkezi oldu. (Kaynak: FMD) Benzer şekilde tersaneler de büyük işgücü açığıyla karşı karşıya. ABD Donanması, filo hedeflerine ulaşmak için sektörün önümüzdeki on yılda 250.000 yeni işçiyi işe alması gerekeceğini tahmin ediyor. Aynı zamanda genç işçiler, yapay zeka ve piyasa belirsizliği nedeniyle orantısız işten çıkarmalarla karşı karşıya kalıyor. Bu zorluğa yanıt, binlerce yeni işçiyi zaten kalabalık olan kıyı merkezlerine taşımak değil. Nitelikli işgücüne olan talep, yeteneğin coğrafi dağılımından yararlanamayacak kadar büyük. Yaklaşımı değiştirmek yalnızca tersaneler üzerindeki baskıyı hafifletmekle kalmayacak, aynı zamanda yetenek havuzunu genişletecek ve yerel toplulukların ve ekonomilerin yeniden inşasına yardımcı olacak yüksek maaşlı işler yaratacaktır. Aynı Madalyonun Diğer Yüzü Buradaki ironi, dağıtılmış üretim konusunda yeni hiçbir şeyin olmamasıdır. Japonya ve Güney Kore'deki birinci sınıf gemi yapımcıları, Amerika Birleşik Devletleri'nin ürettiği onbinlerce tonla karşılaştırıldığında, yılda on milyonlarca ton gemi üretiyor. Amerikan otomotiv sektörü onlarca yıldır dağıtılmış üretimi kullanıyor ve dünyadaki en üretken imalat endüstrilerinden birini oluşturuyor. Bu ilkeler Amerikan gemi inşasına uygulanabilir ve uygulanmalıdır. Ancak bir uyarı var. Geçişin başarılı olması için sadece denizcilik sistemlerinin inşa edildiği yerin değil, inşa edilenin de değiştirilmesi gerekecek. Parçaların ve tasarımların ortak olması ve standartlaştırılması, ne olduğu sorusuna yanıt verir ve dağıtılmış üretim madalyonun diğer yüzü olarak hizmet eder. Özelleştirme ve bir dereceye kadar "butik" tasarım için geçerli nedenler olsa da, benzerlik ve değiştirilebilirlik, verimli, ölçeklenebilir bir deniz savunma endüstrisinin temel yapı taşlarını oluşturur. Tasarım ortaklığı, tedarikçilerin ölçek ekonomisi elde etmelerine ve müttefik filolardaki gemi sınıfları genelinde büyük hacimli siparişlerden faydalanmalarına yardımcı olur. Bu olmadan, üretim düşük hacimli, yüksek maliyetli kişiselleştirmeyle sınırlı kalacaktır. Yeni kurulan Davit Üretim Mükemmeliyet Merkezi, Pomeranya Bölgesel Kalkınma Ajansı ve Polonya Yatırım Bölgesi'nin desteğiyle, bir Fairbanks Morse Savunma şirketi olan Vestdavit bünyesinde Polonya'nın Redzikowo kentinde faaliyete geçti. (Kredi: FMD) Arleigh Burke sınıfı destroyerin (DDG-51) ABD Donanması'ndaki herhangi bir yüzey savaşçısı arasında en uzun sürekli üretim sürecine sahip olmasının nedenlerinden biri, uçuşlar arasındaki yüksek derecede benzerliktir. Gövde, tahrik ve diğer temel yapısal sistemler onlarca yıldır sabit kalırken sensörler, yazılım ve savaş yetenekleri de geliştirildi. İstikrarlı, standartlaştırılmış tasarımlar, tedarik zincirinin artan talebe ulaşmak için tam olarak ihtiyaç duyduğu şeydir. Birim maliyetleri düşüren, hızı ve üretim olgunluğunu artıran ve iş gücü yetkinliğini geliştiren tekrarlanabilir bir üretim temeli sağlarlar. Modüler üretimin avantajları, endüstriyel verimliliğin veya işgücünün elde tutulmasının ve tek bir ülkenin tersanelerinin veya tedarikçi tabanının ötesine uzanır. Gemilerin ne ve nerede inşa edildiğine dağıtılmış bir yaklaşım uygulamak, bir kuvvet çarpanı haline gelir. Üretim, küresel talebi karşılamak ve bakım, onarım ve revizyonu desteklemek için daha geniş, coğrafi olarak daha çeşitli bir tabana dayanarak yerel veya müttefik tedarikçilere yerelleştirilebilir. Bu, ulusal egemenliğin pahasına değildir ve aynı gövdelerin üretilmesi anlamına gelmez. Bunun yerine, tedarikçilerin daha öngörülebilir, uzun vadeli ulusal ve çok uluslu talep sinyallerine bağlanmalarına olanak tanıyan ortak standartlara ve ortak tasarımlara dayanır. Kuzey Amerika ve Avrupa'da ülkeler, savunma bütçelerinin büyük bir kısmını endüstriyel temelin modernizasyonu ve yeniden inşasına ayırıyor. ABD'nin 2027 Mali Yılı için gemi inşa bütçesi 65,8 milyar dolar olup, bunun 8,6 milyar doları denizcilik sanayi üssüne ayrılmıştır. NATO'nun Avrupalı ​​üyelerinin savunmaya yaklaşık 639 milyar dolar harcaması bekleniyor. Kanada, Fransa, Almanya, İtalya, İspanya ve Birleşik Krallık, denizcilik harcamalarını agresif bir şekilde artırıyor. Bu taahhütler sektöre kalıcı kapasite oluşturma fırsatı veriyor. Gemi yapımcıları, tedarikçiler ve politika yapıcılar için zorluk, tarihi hükümet yatırımlarını daha fazla gemiye, daha hızlı onarımlara ve daha güçlü bir filoya dönüştürmektir. Başarı, kullanılan üretim modeline bağlı olacaktır. Üreticilere istikrarlı tasarımlar ve öngörülebilir siparişler vermeli, daha fazla tedarikçiyi komple parça üretme konusunda yetkinleştirmeli, ülke genelinde çalışmak üzere mevcut kapasiteyi sağlamalı ve ardından bu parçaları tersanede bir araya getirmeliyiz. Deniz gücünü yeniden tesis etmek soyut bir kavram değildir. Bu bizim sahaya adım atmamıza ve pratik değişiklikleri uygulamamıza bağlı. Bunlar hep birlikte Donanmanın filosunu oluşturma ve sürdürme hızını temelden değiştirebilir. Post-Ed: ABD Donanması Dağıtılmış Üretimle Filoyu Onarabilir yazısı ilk olarak Naval News'te çıktı.